|
|
|
| Startseite | |
| English |
Dua Kumail
|
O Gott, ich bitte Dich bei Deiner Barmherzigkeit, die alle Dinge umfasst; |
خدايا من از تو مى خواهم بحق آن رحمتت كه همه چيز را فرا گرفته |
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْء |
||
| bei Deiner Stärke, mit der Du alles beherrschst; |
و به آن نيرويت كه همه چيز را بوسيله آن مقهور خويش كردى |
ٍ وَبِقُوَّتِكَ الَّتى قَهَرْتَ بِها كُل َّشَىْءٍ |
||
| der sich alles unterworfen und vor der alles demütig ist; |
و همه چيز در برابر آن خاضع و همه در پيش آن خوار است |
وَخَضَعَ لَها كُلُّ شَىْءٍ وَذَلَّ لَها كُلُّ شَىْءٍ |
||
|
bei Deiner Allmacht, mit Du alles überwältigst; bei Deiner Macht, der nichts widerstehen kann; |
و به جبروت تو كه بوسيله آن چيره گشتى بر هر چيز و به عزتت كه چيزى در برابرش نمی ايستد |
وَبِجَبَرُوتِكَ الَّتى غَلَبْتَ بِها كُلَّ شَىْءٍ وَبِعِزَّتِكَ الَّتى لا يَقُومُ لَها شَىْءٌ |
||
|
bei Deiner Erhabenheit, die alles ausfüllt; bei Deiner Herrschaft; die sich über alles erhebt; |
و به آن عظمت و بزرگيت كه پركرده هرچيز را و به آن سلطنت و پادشاهيت كه بر هر چيز برترى گرفته |
وَبِعَظَمَتِكَ الَّتى مَلاَتْ كُلَّ شَىْءٍ وَبِسُلْطانِكَ الَّذى عَلا كُلَّشَىْءٍ |
||
|
bei Deinem Antlitz, das nach der Verrichtung aller Dinge fortbestehen; bei Deinem Namen, die die Winkel von allem füllen; |
و به ذات پاكت كه پس از نابودى هر چيز باقى است و به نامهاى مقدست كه اساس هر موجودى را پركرده |
وَبِوَجْهِكَ الْباقى بَعْدَ فَناَّءِ كُلِّشَىْءٍ وَبِأَسْمائِكَ الَّتى مَلاَتْ اَرْكانَ كُلِّشَىْءٍ |
||
|
bei Deinem Wissen, das alle Dinge umfasst und bei dem Licht Deines Antlitzes durch das alles erhellt wird. |
و به آن علم و دانشت كه احاطه يافته به هر چيز و به نور ذاتت كه روشن شد در پرتوش هر چيز |
وَبِعِلْمِكَ الَّذى اَحاطَ بِكُلِّشَىْءٍ وَبِنُورِ وَجْهِكَ الَّذى اَضاَّءَ لَهُ كُلُّشىْء |
||
|
O Licht , O Allerheiliger! O Erster der Ersten und Letzter der Letzten. |
اى نور حقيقى و اى منزه از هر عيب اى آغاز موجودات اولين و اى پايان آخرين |
ٍ يا نُورُ يا قُدُّوسُ يا اَوَّلَ الاْوَّلِينَ وَيا اخِرَ الاْ خِرين |
||
| O Gott, vergib mir die Sünden, die die schützenden Verhüllungen zerreißen! |
خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه پرده ها را بدرد |
اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَهْتِكُ الْعِصَم
|
||
| O Gott. vergib mir die Sünden, die Strafen nach sich ziehen! |
خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه عقاب و كيفرها را فرو ريزد |
َ اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُنْزِلُ النِّقَمَ |
||
| O Gott, vergib mir die Sünden, die die Gaben abändern! |
خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه نعمت ها را تغيير دهد |
اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُغَيِّرُ النِّعَمَ |
||
| O Gott, vergib mir die Sünden, die die Bittgebete zurückhalten! |
خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه از (اجابت ) دعا جلوگيرى كند |
اَللّهُمَّ اغْفِرْ لىَ الذُّنُوبَ الَّتى تَحْبِسُ الدُّعاَّءَ |
||
| O Gott, vergib mir die Sünden, die Drangsal nach sich ziehen! |
خدايا بيامرز برايم آن گناهانى را كه بلا نازل كند |
اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِىَ الذُّنُوبَ الَّتى تُنْزِلُ الْبَلاَّءَ |
||
| O Gott, vergib mir jede Sünde, die ich begangen und jeden Fehler, den ich gemacht habe! |
خدايا بيامرز برايم هر گناهى كه كرده ام و هر خطايى كه از من سر زده |
اَللّهُمَّ اغْفِرْلى كُلَّ ذَنْبٍ اَذْنَبْتُهُ وَكُلَّ خَطَّيئَةٍ اَخْطَاْتُها |
||
| O Gott, wahrlich, ich strebe nach Deiner Nähe durch das Gedenken an Dich und nehme Dich als meinen Führsprecher bei Dir |
خدايا من به سوى تو تقرب جويم بوسيله ذكر تو و شفيع آورم بدرگاهت خودت را |
اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَيْك بِذِكْرِكَ وَاَسْتَشْفِعُ بِكَ اِلى نَفْسِكَ |
||
| und bitte Dich, bei Deiner Freigebigkeit, mich Deiner Nähe nahe zu bringend, mich zur Dankbarkeit Dir gegenüber anzuhalten und mich zu beseelen, Dir zu gedenken. |
و به جود و كرمت از تو مى خواهم كه مرا به مقام قرب خويش نزديك سازى و شكر و سپاسگذاريت را بر من روزى كنى و ذكر خود را به من الهام كنى |
وَاَسْئَلُكَ بِجُودِكَ اَنْ تُدْنِيَنى مِن قُرْبِكَ وَاَنْ تُوزِعَنى شُكْرَكَ ْوَاَنْ تُلْهِمَنى ذِكْرَكَ |
||
|
O Gott, wahrlich, ich bitte Dich mit der Bitte einen unterwürfigen, demütigen und sich verneigenden Menschen, |
خدايا از تودرخواست مى كنم درخواست شخص فروتن خوار ترسان |
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُك سُؤ الَ خاضِعٍ مُتَذَلِّلٍ خاشِعٍَ |
||
| mir Nachsicht und Barmherzigkeit zu erweisen, |
كه بر من آسان گيرى و به من رحم كنى |
اَنْ تُسامِحَنى وَتَرْحَمَنى |
||
|
und mich erfüllt und zufrieden zu machen mit dem, was Du mir zugeteilt hast, und gib mir Bescheidenheit in jedem Zustand. O Gott, ich bitte Dich ferner
|
و مرا به آنچه برايم قسمت كرده اى راضى و قانعم سازى و در تمام حالات فروتنم كنى |
وَتَجْعَلَنىبِقَِسْمِكَ راضِياً قانِعاً وَفى جَميعِ الاْحْوالِ مُتَواضِعاً |
||
| mit der Bitte eines Menschen, dessen Bedürftigkeit sich verschlimmert hat, der Dir in Schwierigkeiten sein Bedürfnis dargelegt hat |
خدايا از تو درخواست كنم درخواست كسى كه سخت فقير و بى چيز شده و خواسته اش را هنگام سختيها پيش تو آورده |
اَللّهُمَّ وَاَسْئَلُك َسُؤ الَ مَنِ اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ وَاَنْزَلَ بِكَ عِنْدَ الشَّدآئِدِ حاجَتَهُ |
||
|
und dessen Wunsch nach dem, was bei Dir ist, groß wurde, O Gott, Deine Herrschaft ist erhaben. Deine Stellung ist hoch,
|
و اميدش بدانچه نزد تو است بسيار بزرگ است خدايا سلطنت و پادشاهيت بس بزرگ و مقامت بسى بلند است |
وَعَظُم فيما عِنْدَكَ رَغْبَتُه ُ اَللّهُمَّ عَظُمَ سُلْطانُكَ وَعَلا مَكانُكَ
|
||
| Deine Planung ist verborgen. Dein Befehl ist offenbar, Deine Herrschaft ist überwältigend, Deine Macht ist unbehindert und |
مكر و تدبيرت در كارها پنهان و امر و فرمانت آشكار است قهرت غالب و قدرت و نيرويت نافذ است |
وَخَفِىَمَكْرُكَ وَظَهَرَ اَمْرُكَ وَغَلَبَ قَهْرُكَ وَجَرَتْ قُدْرَتُكَ |
||
|
von Deiner Herrschaft ist das Entkommen unmöglich. O Gott, ich finde keinen, der meine Sünden vergibt; keinen, der meine hässlichen Eigenschaften verhüllt |
و گريز ازتحت حكومت تو ممكن نيست خدايا نيابم براى گناهانم آمرزنده اى و نه براى كارهاى زشتم پرده پوشى |
وَلا يُمْكِنُ الْفِرارُمِنْ حُكُومَتِكَ اَللّهُمَّ لا اَجِدُ لِذُنُوبى غافِراً وَلا لِقَبائِحى ساتِراً
|
||
| und meine hässliche Tat in eine schöne verkehrt, außer Dir. Kein Gott ist außer Dir! |
و نه كسى را كه عمل زشت مرا به كار نيك تبديل كند جز تو نيست معبودى جز تو |
وَلا لِشَىْءٍ مِنْ عَمَلِىَ الْقَبيحِ بِالْحَسَنِ مُبَدِّلاً غَيْرَكَ لا اِلهَ اِلاّ اَنْت |
||
| Gepriesen und gelobt seiest Du. Ich habe mir selbst unrecht getan. Ich war kühn und meiner Unwissenheit |
منزهى تو و به حمد تو مشغولم من به خويشتن ستم كردم و در اثر نادانيم دليرى كردم |
سُبْحانَكَ وَبِحَمْدِكَ ظَلَمْتُ نَفْسى وَتَجَرَّاءْتُ بِجَهْلى |
||
| und habe mich auf Dein früheres Gedenken an mich und Deine Gunst mir gegenüber verlassen. |
و به اينكه هميشه ازقديم به ياد من بوده وبر من لطف و بخشش داشتى آسوده خاطر نشستم |
وَسَكَنْتُ اِلى قَديمِ ذِكْرِكَ لى وَمَنِّكَ عَلَىَّ |
||
|
O Gott, o mein Beschützer! Wie viel Hässliches hast Du verhüllt! |
اى خدا اى مولاى من چه بسيار زشتيها كه از من پوشاندى |
اَللّهُمَّ مَوْلاىَ كَمْ مِنْ قَبيحٍ سَتَرْتَهُ |
||
|
Wie viel
bedrücktes Leiden hast Du behoben! Wie oft hast Du ein Straucheln aufgefangen! Wie viele Unglücke hast Du abgewendet |
وچه بسيار بلاهاى سنگين كه از من بازگرداندىو چه بسيار لغزشها كه از آن نگهم داشتىو چه بسيار ناراحتيها كه از من دور كردى
|
وَكَمْ مِنْ فادِحٍ مِنَ الْبَلاَّءِ اَقَلْتَهُ وَكَمْ مِنْ عِثارٍ وَقَيْتَهُ وَكَمْ مِنْ مَكْرُوه ٍدَفَعْتَهُ
|
||
|
und wie viel schönes Lob,
dessen ich nicht wert war, hast Du verbreitet!
O Gott, mein Unglück hat sich verschlimmert, mein schlechter Zustand ist bedrückend |
و چه بسيار مدح و ثناى خوبى كه من شايسته اش نبودم و تو آن را منتشر ساختى خدايا بلاى من بسى بزرگ است و بدى حالم از حد گذشته |
وَكَمْ مِنْ ثَناَّءٍ جَميلٍ لَسْتُ اَهْلاً لَهُ نَشَرْتَهُ اَللّهُمَّ عَظُمَ بَلاَّئى وَاَفْرَطَ بى سُوَّءُ حالى |
||
| meine Werke sind zu gering, meine Fesseln halten mich zurück, |
و اعمالم نارسا است و زنجيرهاى علايق مرا خانه نشين كرد |
وَقَصُرَتْ بى اَعْمالى وَقَعَدَتْ بى اَغْلالى |
||
| meine weit hergeholten Hoffnungen auf ein langes Leben und auf dieser Welt mit ihren Illusionen haben mich von meinem Gewinn zurückgehalten, |
و آرزوهاى دور و دراز مرا از رسيدن به منافعم بازداشته و دنيا با ظواهر فريبنده اش مرا فریفته |
وَحَبَسَنى عَنْ نَفْعى بُعْدُ اَمَلى وَخَدَعَتْنِى الدُّنْيا بِغُرُورِها |
||
|
meine Seele mit ihren
Vergehen und mein Hinhalten haben mich getäuscht.
O mein Herr, so bitte ich Dich bei Deiner Macht, |
و نفسم بوسيله جنايتش و به مسامحه گذراندم اى آقاى من پس از تو مى خواهم به عزتت |
وَنَفْسى بِجِنايَتِها وَمِطالى يا سَيِّدى فَاَسْئَلُكَ بِعِزَّتِكَ |
||
| nicht zuzulassen, dass meine schlechten Werke und Vergehen mein demütiges Flehen vor Dir verschleiert; |
كه بدى رفتار و كردار من دعايم را از اجابتت جلوگيرى نكند
|
اَنْ لا يَحْجُبَ عَنْكَ دُعاَّئى سُوَّءُ عَمَلى وَفِعالى |
||
| beschäme mich nicht meinen verborgenen Dingen, die Du von mir kennst, |
و رسوا نكنى مرا به آنچه از اسرار پنهانى من میدانی |
وَلا تَفْضَحْنى بِخَفِىِّ مَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ سِرّى
|
||
| und eile nicht mit Deiner Bestrafung für das, was ich in meinen einsamen Stunden begangen habe: sei es ein schändliches Verhalten, eine schlechte Tat, |
و شتاب نكنى در عقوبتم براى رفتار بد و كارهاى بدى كه در خلوت انجام دادم |
وَلا تُعاجِلْنى بِالْعُقُوبَةِ عَلى ما عَمِلْتُهُ فى خَلَواتى مِنْ سُوَّء فِعْلىِ |
||
| meine fortgesetzte Nachlässigkeit, meine Unwissenheit, meine mannigfaltigen Begierden oder meine Unachtsamkeit. |
و ادامه دادنم به تقصير و نادانى و زيادى شهوت رانى و بى خبريم |
وَاِساَّئَتى وَدَوامِ تَفْريطى وَجَهالَتى وَكَثْرَةِ شَهَواتى وَغَفْلَتى |
||
|
Und bei Deiner Macht, O
Gott, erbarme Dich meiner in jedem Fall
|
و خدايا به عزتت سوگند كه در تمام احوال نسبت به من مهربان باش |
وَ كُنِ اللّهُمَّ بِعِزَّتِكَ لى فى كُلِّ الاْحْوالِ رَؤُفاً |
||
| und sei mir in jeder Angelegenheit gnädig. Mein Gott und mein Herr! |
و در تمام امور بر من عطوفت فرما اى معبود من و اى پروردگار من |
وَعَلَىَّ فى جَميعِ الاُْمُورِ عَطُوفاً اِلهى وَرَبّى
|
||
|
Wen hab ich außer Dir,
den ich um die Beseitigung meiner Nöte und um die Beachtung meiner
Angelegenheit Bitte?
|
جز تو كه را دارم كه رفع گرفتارى و توجه در كارم را از او درخواست كنم |
مَنْ لى غَيْرُكَ اَسْئَلُهُ كَشْفَ ضُرّى وَالنَّظَرَ فى اَمْرى |
||
|
O mein Gott und mein
Beschützer!
Du hast mir einen Befehl vorgeschrieben, bei dem ich in der Laune meiner eigenen Seele gefolgt bin |
ای خدا ای مولای من تو بر من حكم و دستوری مقرر فرمودی و من در آن به نافرمانی پيرو هوای نفس گرديدم |
اِلهى وَمَوْلاىَ اَجْرَيْتَ عَلَىَّ حُكْماً اِتَّبَعْتُ فيهِ هَوى نَفْسى
|
||
| und dem gegenüber ich bei der Verschönerung meines Feindes nicht wachsam blieb. So verleitete er mich, der Laune meiner Seele zu folgen |
و خود را از وسوسه دشمن (نفس و شيطان) كه معصيتها را در نظرم جلوه گر ساخته و فريبم داد حفظ نكردم |
وَلَمْ اَحْتَرِسْ فيهِ مِنْ تَزْيينِ عَدُوّى فَغَرَّني بِما اَهْوى |
||
| und darin begünstigte ihn außerdem das Schicksal, |
و قضای آسمانی نيز مساعدت كرد |
وَاَسْعَدَهُ عَلى ذلِكَ الْقَضاء |
||
| indem ich durch das, was bei mir in Kraft gesetzt wurde, einige Deiner Gesetze verletzt habe |
تا آنكه من در اين رفتار از بعضی حدود و احكامت قدم بيرون نهادم |
فَتَجاوَزْتُ بِما جَرى عَلَي مِنْ ذلِكَ بَعْضَ حُدُودِكَ
|
||
| und gegen einiger Deiner Gebote ungehorsam war. |
و در بعضی اوامرت راه مخالفت پيمودم |
وَخالَفْتُ بَعْضَ اَوامِرِكَ |
||
| Nun preise ich Dich in allen Angelegenheiten |
حال در تمام اين امور تو را ستايش می كنم |
فَلَكَ الْحَمْدُ (اَلْحُجَّةُ) عَلي في جَميعِ ذلِك |
||
| So hast Du diese Beweise gegen mich, ohne das ich irgendein Argument habe in dem, was mir durch Deine Bestimmung widerfahren ist |
و مرا در آنچه رفته است بر تو هيچ حجتی نخواهد بود با آنكه در آن قضای تو بوده |
وَلا حُجَّةَ لي فيما جَرى عَلَيَّ فيهِ قَضاؤُكَ
|
||
| noch in dem, was Dein Erlass und Deine Heimsuchung mir auferlegt haben. |
و قضا و آزمايش تو مرا بر آن ملزم ساخته |
وَاَلْزَمَني حُكْمُكَ وَبَلاؤُكَ
|
||
| Und ich komme nun zu Dir, O mein Gott, nach meiner Unzulänglichkeit und meiner Unmäßigkeit gegenüber mir selbst, |
و با اين حال بار خدايا به درگاهت پس از کوتاهی در اطاعت تو و ستم بر نفس خویش باز آمده ام |
وَقَدْ اَتَيْتُكَ يا اِلـهي بَعْدَ تَقْصيري وَاِسْرافي عَلى نَفْسي |
||
| meine Entschuldigung anbietend, bedauernd, gebrochen, entschuldigend, um Verzeihung bittend, bereuend, zugebend, unterwürfig, eingestehend. |
با عذر خواهی و پشيمانی و شكسته دلی و تقاضای عفو و آمرزش و توبه و زاری و تصديق و اعتراف بر گناه خود |
مُعْتَذِراً نادِماً مُنْكَسِراً مُسْتَقيلاً مُسْتَغْفِراً مُنيباً مُقِرّاً مُذْعِناً مُعْتَرِفا |
||
| Ich finde keine Zuflucht vor dem, was durch mich geschehen ist, und keinen Schutz, zu dem, ich mich mit meiner Angelegenheit wenden könnte |
نه از آنچه كردم محل فراری دارم و نه جايی كه برای اصلاح كارم تا بدان روی كنم و پناه برم |
لا اَجِدُ مَفَرّاً مِمّا كانَ مِنّي وَلا مَفْزَعاً اَتَوَجَّهُ اِلَيْهِ في اَمْري |
||
| es sei denn, Du nimmst meine Entschuldigung an und nimmst mich in die Fülle Deiner Barmherzigkeit auf. |
مگر آنكه تو باز عذرم بپذيری و مرا در پناه رحمت بی منتهايت داخل كنی |
غَيْرَ قَبُولِكَ عُذْري وَاِدْخالِكَ اِيّايَ في سَعَة (مِنْ) رَحْمَتِك |
||
| O mein Gott, so nimm meine Entschuldigung an, sei gnädig zu mir in meiner unheilvollen Not, und befreie mich von der Enge meiner Fesseln. |
ای خدا عذرم بپذير و بر اين حال پريشانم ترحم فرما و از بند سخت گناهانم رهايی بخش |
اَللّـهُمَّ (اِلـهي) فَاقْبَلْ عُذْري وَارْحَمْ شِدَّةَ ضُرّي وَفُكَّني مِنْ شَدِّ وَثاقي |
||
| O Herr erbarme Dich der Schwäche meines Körpers, der Zartheit meiner Haut und der Feinheit meiner Knochen. |
ای پروردگار من بر تن ضعيف و پوست نازک و استخوان بی طاقتم ترحم كن |
يا رَبِّ ارْحَمْ ضَعْفَ بَدَني وَرِقَّةَ جِلْدي وَدِقَّةَ عَظْمي |
||
| O Du, der den Antrieb gab, zu meiner Schöpfung, meiner Gedenken, mich zu erziehen, zu mir gütig zu sein und mich zu ernähren, |
ای کسیکه آغاز کردی به آفرینش من و به یاد من و پرورش و احسان من و خوراک دادنم |
يا مَنْ بَدَأَ خَلْقي وَذِكْري وَتَرْبِيَتي وَبِرّى وَتَغْذِيَتي |
||
| überlasse mich Deiner von Dir angefangenen Güte und Deiner vorausgegangenen Wohltat zu mir. |
اكنون به همان بزرگوارى و كرم نخستت و سابقه احسانى كه به من داشتى مرا ببخش
|
هَبْني لاِبـْتِداءِ كَرَمِكَ وَسالِفِ بِرِّكَ بي |
||
|
O mein Gott, mein
Gebieter und mein Herr!
|
ای خدای من ای سيد و مولای من |
يا اِلـهي وَسَيِّدي وَرَبّي |
||
| Wirst Du mich denn mit Deinem Feuer quälen, nachdem ich mich zu Deiner Einheit bekannt habe |
آيا باور كنم كه مرا در آتش می سوزانی با وجود آنكه به توحيد و يكتائيت گرويدم |
اَتُراكَ مُعَذِّبي بِنارِكَ بَعْدَ تَوْحيدِك |
||
| nachdem die Erkenntnis von Dir mein Herz ergriffen, |
و با آنكه دلم به نور معرفتت روشن گرديد |
وَبَعْدَ مَا انْطَوى عَلَيْهِ قَلْبي مِنْ مَعْرِفَتِكَ |
||
| meine Zunge beständig Deiner gedacht |
و زبانم به ذكرت گويا شد |
وَلَهِجَ بِهِ لِساني مِنْ ذِكْرِك |
||
| und mein Gemüt sich in Liebe zu Dir an Dich geklammert hat |
و در باطنم عقد محبت تو پیوند خورده |
وَاعْتَقَدَهُ ضَميري مِنْ حُبِّكَ
|
||
| und nach aufrichtigem Bekenntnis und demütigem Flehen mich Deiner Herrschaft ergebend? |
و بعد از آنكه از روی صدق و خضوع و مسكنت به مقام ربوبيتت اعتراف كردم |
وَبَعْدَ صِدْقِ اعْتِرافي وَدُعائي خاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِك |
||
| Wie fern ist das von Dir! Du bist viel zu gütig, um einen, den Du erzogen hast, verloren gehen zu lassen, |
بسيار دور است تو بزرگوارتر از آنى كه از نظر دور دارى كسى را كه خود پروريده اى |
هَيْهاتَ اَنْتَ اَكْرَمُ مِنْ اَنْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَه |
||
| einen, den Du in Deiner Nähe gebracht hast, wieder von Dir zu entfernen, |
يا آنكه دور كنی كسی را كه خود نزدیکش کرده |
اَوْ تُبْعِدَ (تُبَعِّدَ) مَنْ اَدْنَيْتَه |
||
| einen, dem Du Wohnstätte gegeben hast, wieder zu vertreiben, |
يا برانی آن را كه به او جا دادی |
اَوْ تُشَرِّدَ مَنْ اوَيْتَه |
||
| oder einen, dem Du Genüge und Gnade erwiesen hast, dem Unglück zu überlassen. |
يا تسليم بلا و گرفتارى كنى كسى را كه خود سرپرستى كرده و به لطف پروريده اى |
اَوْ تُسَلِّمَ اِلَى الْبَلاءِ مَنْ كَفَيْتَهُ وَرَحِمْتَهُ |
||
| O wüsste ich doch, mein Gott, mein Gebieter, mein Herrscher |
و ای كاش می دانستم ای خدای من و سيد و مولای من |
وَلَيْتَ شِعْرى يا سَيِّدي وَاِلـهي وَمَوْلايَ
|
||
| ob Du das Feuer herrschen lässt über Gesichter, die sich vor Deiner Erhabenheit unterwürfig niedergeworfen haben, |
آیا چیره می کنی آتش دوزخ را بر آن رخسارها كه در پيشگاه عظمتت به سجده افتاده
|
اَتُسَلِّطُ النّارَ عَلى وُجُوه خَرَّتْ لِعَظَمَتِكَ ساجِدَةً
|
||
| über Zungen, die aufrichtig das Bekenntnis Deiner Einheit zum Ausdruck bringen und Dir Lob danken |
و بر آن زبانها كه به راستی ناطق به توحيد تو و گويا به حمد و سپاس تواند
|
وَعَلى اَلْسُن نَطَقَتْ بِتَوْحيدِكَ صادِقَةً وَبِشُكْرِكَ مادِحَة |
||
| über Herzen, die deine Gottheit mit tiefer Überzeugung anerkannt haben, |
يا بر آن دلها كه از روی صدق و يقين به خدائی تو معترفند
|
وَعَلى قُلُوب اعْتَرَفَتْ بِاِلهِيَّتِكَ مُحَقِّقَة |
||
| auf Gemüter, die soviel an Wissen von Dir umfassen, bis sie demütig geworden sind |
يا بر آن جانها كه از علم و معرفت در پيشگاه جلالت خاضع و خاشعند |
وَعَلى ضَمائِرَ حَوَتْ مِنَ الْعِلْمِ بِكَ حَتّى صارَتْ خاشِعَة |
||
| und über Körperglieder, die in Gehorsam zu den Orten deiner Verehrung eilen |
يا بر آن اعضايی كه مشتاقانه به مكانهای عبادت و جايگاه طاعتت می شتابند
|
وَعَلى جَوارِحَ سَعَتْ اِلى اَوْطانِ تَعَبُّدِكَ طائِعَة |
||
|
und sich unterwerfen um
Deine Vergebung gebeten haben?
|
و به اعتقاد كامل از درگاه كرمت آمرزش می طلبند
|
وَاَشارَتْ بِاسْتِغْفارِكَ مُذْعِنَة |
||
| Dies entspricht nicht unseren Erwartungen von Dir, und nicht dem, was uns über Deine Huld berichtet wurde , O Großmütiger ! Mein Herr, |
چنین گمانی بر تو نیست واز فضل تو چنين خبری ای خدای كریم به ما نرسيده
|
ما هكَذَا الظَّنُّ بِكَ وَلا اُخْبِرْنا بِفَضْلِكَ عَنْكَ يا كَريم يا رَبِّ
|
||
| und Du lenkst meine Schwächen gegenüber den wenigen Unglücksfällen dieser Welt |
و تو ناتوانی مرا در مقابل اندکی از بلای دنیا و کیفرهای ناچیز آن می دانی
|
وَاَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفي عَنْ قَليل مِنْ بَلاءِ الدُّنْيا وَعُقُوباتِها
|
||
| und deren Bestrafungen und jenen Unannehmlichkeiten, die ihren Bewohnern zustoßen, |
واز ناملایماتی که براهل آن می رسد |
وَما يَجْري فيها مِنَ الْمَكارِهِ عَلى اَهْلِها |
||
| obwohl es sich um ein Unglück und eine Widrigkeit von minimalem Verbleib, |
با آنكه اين بلا و ناراحتى دوامش كم است |
عَلى اَنَّ ذلِكَ بَلاءٌ وَمَكْرُوهٌ قَليلٌ مَكْثُهُ
|
||
| geringem Bestehen und kurzer Dauer handelt. |
دورانش ناچيز و مدتش كوتاه است |
يَسيرٌ بَقاؤُهُ، قَصيرٌ مُدَّتُهُ
|
||
|
Wie sollte ich also das
Unglück des Jenseits und die gewaltigen Unannehmlichkeiten in ihm ertragen
können?
|
پس چگونه تاب تحمل بلاى آخرت و آن ناملايمات بزرگ را در آنجا دارم |
فَكَيْفَ احْتِمالي لِبَلاءِ الاْخِرَةِ وَجَليلِ (حُلُولِ) وُقُوعِ الْمَكارِهِ فيها
|
||
| Denn es handelt sich um ein Unglück, dessen Dauer lang, dessen Verbleib unendlich ist |
و حال آنكه مدت آن عذاب طولانی است ودوام آن هميشگی است
|
وَهُوَ بَلاءٌ تَطُولُ مُدَّتُهُ وَيَدُومُ مَقامُهُ
|
||
| und dessen Erleider keine Erleichterung gewährt wird, denn es resultiert aus Deinem Zorn. Deiner Vergeltung und Deiner Wut, |
و بر اهل آن تخفيفی نيست چرا كه آن عذاب تنها از قهر و غضب و انتقام تو سرچشمه گرفته
|
وَلا يُخَفَّفُ عَنْ اَهْلِهِ لاَِنَّهُ لا يَكُونُ إلاّ عَنْ غَضَبِكَ وَاْنتِقامِكَ وَسَخَطِكَ
|
||
|
denen die Himmel und die
Erde nicht widerstehen können.
|
كه هيچكس از اهل آسمان و زمين تاب تحمل آن ندارد
|
وَهذا ما لا تَقُومُ لَهُ السَّمـاواتُ وَالاَْرْضُ
|
||
|
O mein Herr, wie sollte
ich also!
Denn ich bin Dein schwacher, demütiger, niederer, elender, unterwürfige Diener. |
ای سيد من پس من بنده ناتوان ذليل و حقير و فقير و دور مانده ازتو چگونه تاب آن عذاب دارم |
يا سَيِّدِي فَكَيْفَ لي وَاَنَا عَبْدُكَ الضَّعيـفُ الـذَّليـلُ الْحَقيـرُ الْمِسْكيـنُ الْمُسْتَكين
|
||
| O mein Gott. mein Gebieter, mein Herr und mein Beschützer! |
ای خدای من ای پروردگار من و سيد و مولای من
|
يا اِلهي وَرَبّي وَسَيِّدِي وَمَوْلاي |
||
| Über welche Dinge soll ich bei Dir klagen, |
از كدامين سختيهای امورم شكايت كنم |
َ لاَِيِّ الاُْمُورِ اِلَيْكَ اَشْكُو
|
||
| und über welche von ihnen soll ich lamentieren und weinen? |
وبرای كداميك شیون و زاری کنم
|
وَلِما مِنْها اَضِجُّ وَاَبْكي
|
||
| Über die Leiden und die Schwere der Qual |
برای عذاب دردناک و سختیش |
لاَِليمِ الْعَذابِ وَشِدَّتِهِ
|
||
| oder über die lange und dauerhafte Drangsal ? |
يا برای طول مدت ودوامش
|
اَمْ لِطُولِ الْبَلاءِ وَمُدَّتِهِ
|
||
| Wenn Du mich mit Deinem Feinden zusammen den Strafen aussetzt |
پس اگرتو مرا با دشمنانت به انواع عقوبت معذب گردانی |
فَلَئِنْ صَيَّرْتَنى لِلْعُقُوباتِ مَعَ اَعْدائِكَ
|
||
| und mich mit denjenigen zusammenbringst, die Deiner Drangsal überlassen worden sind |
و با اهل عذابت همراه كنی |
وَجَمَعْتَ بَيْني وَبَيْنَ اَهْلِ بَلائِكَ
|
||
| und mich von Deinen Freunden und Deiner geliebten Dienern trennst |
و از جمع دوستان و خاصانت جدا سازی
|
وَفَرَّقْتَ بَيْني وَبَيْنَ اَحِبّائِكَ وَاَوْليائِكَ
|
||
| und angenommen würde, O mein Gott und mein Beschützer, ich wäre fähig, Deiner Bestrafung zu ertragen, |
در آن حال گيرم كه بر آتش عذاب تو ای خدای من و سيد و مولای من و پروردگار من صبوری كنم
|
فَهَبْني يا اِلـهى وَسَيِّدِي وَمَوْلايَ وَرَبّي صَبَرْتُ عَلى عَذابِكَ
|
||
| wie sollte ich dann die Trennung von Dir ertragen? |
چگونه بر دوری تو صبر توانم كرد
|
فَكَيْفَ اَصْبِرُ عَلى فِراقِكَ
|
||
| Und angenommen, ich könnte die Hitze Deines Feuers erdulden, |
و گيرم كه بر حرارت آتشت شكيبا باشم
|
وَهَبْني (يا اِلـهي) صَبَرْتُ عَلى حَرِّ نارِكَ
|
||
|
wie sollte ich es
ertragen, nicht auf Deiner Großzügigkeit zu schauen?
|
چگونه چشم از بزرگواریت توانم پوشيد
|
فَكَيْفَ اَصْبِرُ عَنِ النَّظَرِ اِلى كَرامَتِكَ
|
||
| Oder wie sollte ich in Deinem Feuer wohnen, da meine Hoffnung Deine Vergebung ist? |
يا چگونه در آتش دوزخ آرام گيرم با اينكه اميدواری به عفو و رحمت بی منتهايت دارم
|
اَمْ كَيْفَ اَسْكُنُ فِي النّارِ وَرَجائي عَفْوُكَ
|
||
| So schwöre ich aufrichtig bei Deiner Macht, O mein Herr und Beschützer, |
باری به عزتت ای سيد و مولای من به راستی سوگند می خورم
|
فَبِعِزَّتِكَ يا سَيِّدى وَمَوْلايَ اُقْسِمُ صادِقاً
|
||
| wenn Du mir die Sprache lässt, das ich aus der Mitte der Bewohner des Feuers mit den Wehklagen der Hoffnungsvollen lamentieren werde. |
اگر مرا گویا رها کنی چنان آرزومندانه به سویت میان اهل آتش ضجه کنم
|
لَئِنْ تَرَكْتَني ناطِقاً لاَِضِجَّنَّ اِلَيْكَ بَيْنَ اَهْلِها ضَجيجَ الاْمِلينَ (الاْلِمينَ)
|
||
| und ich werde dich so anrufen wie jemand dessen Schreie gehört werden |
وچنان فریادها بسويت زنم همچون کسی که فريادرسی دارد
|
وَلاََصْرُخَنَّ اِلَيْكَ صُراخَ الْمَسْتَصْرِخينَ
|
||
| und den Abstand zu dir dermaßen beweinen wie jemand der seinen Nächsten verloren hat |
و چنان شیون و زاری کنم بر دوری تو مانند عزيز گم كردگان |
وَلاََبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بُكاءَ الْفاقِدينَ
|
||
| und Dich anrufen, "wo bist Du", O Du Freund der Gläubigen, |
و با صدای بلند تو را نعره زنم كه کجایی ای یارو ياور اهل ايمان
|
وَلاَُنادِيَنَّكَ اَيْنَ كُنْتَ يا وَلِيَّ الْمُؤْمِنينَ
|
||
| O Du Ziel der Hoffnungen der Dich Erkennenden, |
و ای منتهای آرزوی عارفان
|
يا غايَةَ آمالِ الْعارِفينَ
|
||
| O Du Helfer jener, die Hilfe suchen, |
و ای فريادرس درماندگان
|
يا غِياثَ الْمُسْتَغيثينَ
|
||
| Du Geliebter der Herzen der Aufrichtigen und O Gott aller Weltbewohner. |
و ای دوست دل راستگويان و ای يكتا خدای عالميان
|
يا حَبيبَ قُلُوبِ الصّادِقينَ، وَيا اِلهَ الْعالَمينَ
|
||
| Kann man davon ausgehen dass Du, -gepriesen seiest Du, O mein Gott, und Dir ist das Lob-, |
آيا براستی درباره تو ای خدای پاك و منزه و ستوده صفات می توان اینگونه گمان كرد
|
اَفَتُراكَ سُبْحانَكَ يا اِلهى وَبِحَمْدِكَ
|
||
| die Stimme eines Dir ergebenen Dieners hörst, der in Deinem Feuer gefangen ist wegen seiner Verfehlungen |
كه بشنوی در آتش فرياد بنده مسلمانی را كه به نافرمانی اش گرفتار شده
|
تَسْمَعُ فيها صَوْتَ عَبْد مُسْلِم سُجِنَ (يُسْجَنُ) فيها بِمُخالَفَتِهِ
|
||
| und der wegen seines Ungehorsams den Geschmack seiner Qual zu schmecken bekommt |
و سختی عذاب آن را به كيفر گناهش می چشد
|
وَذاقَ طَعْمَ عَذابِها بِمَعْصِيَتِهِ
|
||
| und der wegen seiner Verbrechen und vergehen in dessen Schichten gefangen ist, |
وبه واسطه جرم و سرکشی اش ميان طبقات آن زندانی گرديده
|
وَحُبِسَ بَيْنَ اَطْباقِها بِجُرْمِهِ وَجَريرَتِهِ
|
||
| und der klagt, ein Klagen das die Hoffnung auf deine Gnade beinhaltet, |
و چه ضجه و ناله ها که به اميد رحمت بی منتهاي تو بلند کرده
|
وَهُوَ يَضِجُّ اِلَيْكَ ضَجيجَ مُؤَمِّل لِرَحْمَتِكَ
|
||
| und Dich mit der Sprache derjenigen, die sich zu Deiner Einheit bekennen ruft |
و به زبان اهل توحيد تو را می خواند
|
وَيُناديكَ بِلِسانِ اَهْلِ تَوْحيدِكَ
|
||
| und sich an deine Herrschaft anhängt oh mein Gott |
و به بنده پروریت متوسل می شود ای مولای من
|
وَيَتَوَسَّلُ اِلَيْكَ بِرُبُوبِيَّتِك َيا مَوْلايَ
|
||
| Mein Beschützer, sollte er dann in der Qual verbleiben, da er Hoffnung hat auf Deiner frühere Milde? |
پس چگونه در آتش عذاب بماند در حالیکه به سابقه بخشش و بردباریت چشم دارد
|
فَكَيْفَ يَبْقى فِي الْعَذابِ وَهُوَ يَرْجُو ما سَلَفَ مِنْ حِلْمِكَ
|
||
| Oder wie sollte ihm das Feuer Schmerzen bereiten, da er auf Deine Güte und Gnade hofft? |
يا چگونه درد آتش او را بگیرد و حال آنكه به فضل و كرمت اميدوار است
|
اَمْ كَيْفَ تُؤْلِمُهُ النّارُ وَهُوَ يَأْملُ فَضْلَكَ وَرَحْمَتَكَ
|
||
| Oder wie sollten ihn seine Flammen verbrennen, da Du seine Stimme hörst und seinen Zustand siehst? |
يا چگونه شراره های آتش او را بسوزاند در آن حال كه تو صدایش را بشنوی و مکانش را ببینی
|
اَمْ كَيْفَ يُحْرِقُهُ لَهيبُها وَاَنْتَ تَسْمَعُ صَوْتَهُ وَتَرى مَكانَه
|
||
| Oder wie sollte ihn sein Ächzen umhüllen, da Du seine Schwäche kennst? |
يا چگونه شعله های دوزخ او را احاطه كند با آنكه ضعف و بی طاقتيش را می دانی
|
اَمْ كَيْفَ يَشْتَمِلُ عَلَيْهِ زَفيرُها وَاَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفَهُ
|
||
| Oder wie sollte er zwischen seinen Schichten geschüttelt werden, da Du seine Wahrhaftigkeit kennst? |
يا چگونه میان طبقات آتش دست و پا زند با آنكه تو به صدق (دعای) او آگاهی
|
اَمْ كَيْفَ يَتَقَلْقَلُ بَيْنَ اَطْباقِها وَاَنْتَ تَعْلَمُ صِدْقَهُ
|
||
|
Oder wie soll er , da er
dich als herren nennt?
|
يا چگونه مأموران دوزخ او را برانند با آنكه تو را به پروردگاری می خواند
|
اَمْ كَيْفَ تَزْجُرُهُ زَبانِيَتُها وَهُوَ يُناديكَ يا رَبَّهُ
|
||
| Oder wie soll er auf Deine Gnade hoffen, ihn aus ihm zu befreien, da Du ihn preisgegeben hast? |
يا چگونه به فضل تو اميد آزادی از آتش دوزخ داشته باشد و تو او را به دوزخ واگذاری
|
اَمْ كَيْفَ يَرْجُو فَضْلَكَ في عِتْقِهِ مِنْها فَتَتْرُكُهُ فيها
|
||
| Das ist nicht, was von Dir erwartet wird, noch das, was von Deiner Freigebigkeit bekannt ist, |
هيهات چنین گمانی به تو نیست و فضل و احسانت اینگونه شناخته نشده
|
هَيْهاتَ ما ذلِكَ الظَّنُ بِكَ وَلاَ الْمَعْرُوفُ مِنْ فَضْلِكَ
|
||
| noch ähnelt es Deiner Güte und Freundlichkeit, die Du jenen erwiesen hast, die sich zu Deiner Einheit bekennen. |
واين معامله به رفتار با بندگان موحدت كه همه احسان و عطا بوده شباهت ندارد
|
وَلا مُشْبِهٌ لِما عامَلْتَ بِهِ الْمُوَحِّدينَ مِنْ بِرِّكَ وَاِحْسانِكَ
|
||
| So behaupte ich mit Gewissheit, das , wäre es nicht um dessentwillen , was Du bezüglich der Bestrafung der Dich Leugnenden befohlen |
پس قطعا مطمئنم كه اگر تو بر منكران خداييت حكم به آتش قهر خود نكرده
|
فَبِالْيَقينِ اَقْطَعُ لَوْ لا ما حَكَمْتَ بِهِ مِنْ تَعْذيبِ جاحِديكَ
|
||
| und bezüglich des ewigen Heims jener, die sich hartnäckig widersetzen, vorherbestimmt hast |
و فرمان هميشه ماندن درعذاب دوزخ را به سرکشان نداده بودی
|
وَقَضَيْتَ بِهِ مِنْ اِخْلادِ مُعانِدِيكَ
|
||
| Du das ganze Feuer in Kühle und Sicherheit verwandeln würdest |
حتما آتش دوزخ را به تمامی سرد و سالم می كردی
|
لَجَعَلْتَ النّارَ كُلَّها بَرْداً وَسَلاماً
|
||
|
und niemand fände darin
einen Platz zum Ausruhen oder Verweilen.
|
و هيچكس درآن جای و منزل نمی یافت
|
وَما كانَت لاَِحَد فيها مَقَرّاً وَلا مُقاماً
|
||
| Aber Du , heilig sind Deine Namen, |
وليكن تو ای خداوندی که نامهای مباركت مقدس است
|
لكِنَّكَ تَقَدَّسَتْ اَسْماؤُكَ
|
||
| hast geschworen, das Du es mit den Ungläubigen, beide Dschinn und Menschen, füllen wirst, |
قسم ياد كرده ای كه دوزخ را ازتمامی كافران جن و انس پر کنی
|
اَقْسَمْتَ اَنْ تَمْلاََها مِنَ الْكافِرينَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنّاسِ اَجْمَعينَ
|
||
|
und das Du jene, die
hartnäckig widerstehen, ewig darin verweilen lässt.
|
و سرکشان و ستیزنده گان را برای همیشه در آن جاویدان سازی
|
وَاَنْ تُخَلِّدَ فيهَا الْمُعانِدينَ
|
||
|
Und Du , erhaben sei Dein
Lob, hast am Anfang gesprochen und warst freigiebig durch Deine Gunst:
|
و تو را که ستايش بی حد سزاست در ابتداء بدون سابقه فرمودى و به اين انعام از روى بزرگوارى تفضل كردى
|
وَاَنْتَ جَلَّ ثَناؤُكَ قُلْتَ مُبْتَدِئاً وَتَطَوَّلْتَ بِالاًِنْعامِ مُتَكَرِّماً
|
||
|
"Ist denn einer, der
gläubig ist, dem gleich, der gottlos ist? Nein, sie sind nicht gleich."
|
که آيا (در آخرت) اهل ايمان با فاسقان يكسانند هرگز يكسان نيستند
|
اَفَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ
|
||
|
Mein Gott, mein Herr!
So bitte ich Dich bei der Macht, |
ای خدای من و سيد من از تو درخواست می كنم به قدرتی که مسلطش کردی
|
اِلهى وَسَيِّدى فَأَسْأَلُكَ بِالْقُدْرَةِ الَّتى قَدَّرْتَها
|
||
| die Du Dir zugeteilt hast und der Entscheidung, die Du bestimmt und auferlegt hast, und mit der Du den überwältigt hast, |
و به فرمانی كه مسلمش کردی و حکم دادی و بر هر کس آن را اجرا کردی غلبه کرد
|
وَبِالْقَضِيَّةِ الَّتي حَتَمْتَها وَحَكَمْتَها وَغَلَبْتَ مَنْ عَلَيْهِ اَجْرَيْتَها
|
||
| gegen den Du sie in Kraft gesetzt hast, das Du mir in dieser Nacht und zu dieser Stunde jedes Vergehen, das ich begangen habe, |
كه درهمين شب و همين ساعت هر جرمی و هر گناهی كه كرده ام ببخشی
|
اَنْ تَهَبَ لى فى هذِهِ اللَّيْلَةِ وَفي هذِهِ السّاعَةِ كُلَّ جُرْم اَجْرَمْتُهُ
|
||
| und jede Sünde, die ich gemacht habe, und jede Hässlichkeit, die ich verborgen habe, |
و هر گناهی مرتکب شده ام و هر كار زشتی پنهان داشته ام
|
وَكُلَّ ذَنْب اَذْنَبْتُهُ، وَكُلَّ قَبِيح اَسْرَرْتُهُ
|
||
| und jede Torheit, die ich stattfinden ließ, gleich ob ich sie verborgen oder kundgetan habe, ob ich sie versteckt oder offenbart habe |
و هر نادانى كه كردم چه كتمان كردم و چه آشكار چه پنهان كردم و چه در عيان |
وَكُلَّ جَهْل عَمِلْتُهُ، كَتَمْتُهُ اَوْ اَعْلَنْتُهُ اَخْفَيْتُهُ اَوْ اَظْهَرْتُهُ
|
||
| und jede schlechte Tat vergibst, die Du den edlen Schreibern befohlen hast, niederzuschreiben, |
و هر كاربدی كه فرشتگان عالم پاك را مأمور نگارش آن نموده ای
|
وَكُلَّ سَيِّئَة اَمَرْتَ بِاِثْباتِهَا الْكِرامَ الْكاتِبينَ
|
||
| , jene, die Du dazu bestimmt hast, aufzupassen was von mir erscheint |
همان فرشتگانی که به حفظ هر چه كرده ام موكل ساختی
|
الَّذينَ وَكَّلْتَهُمْ بِحِفْظِ ما يَكُونُ مِنّي
|
||
|
und die Du zu Zeugen
zusammen mit meinen Körpergliedern gegen mich gemacht hast.
|
و شاهد اعمالم با جوارح و اعضای من گردانيدی |
وَجَعَلْتَهُمْ شُهُوداً عَلَيَّ مَعَ جَوارِحي
|
||
|
Und Du bist selbst hinter
den Wächter über mich und der Zeuge dessen, was ihnen verborgen ist; doch
durch Deine Gnade hast Du es verborgen und durch Deine Güte verhüllt.
|
و فوق آن فرشتگان تو خود مراقب من بودی و شاهد و گواه براعمالى كه از ايشان پنهان مى ماند و به رحمتت از آنها پنهان داشتى و به فضلت پوشاندى
|
وَكُنْتَ اَنْتَ الرَّقيبَ عَلَيَّ مِنْ وَرائِهِمْ َوالشّاهِدَ لِما خَفِيَ عَنْهم َوبِرَحمَتِكَ اَخْفَيْتَهُ، وَبِفَضْلِكَ سَتَرْتَه |
||
| Und ich bitte Dich, das Du mir einen reichlichen Anteil gewährst an allem Guten, das Du herabsendest, |
و نيز درخواست می كنم كه مرا بهره فراوان بخشی از هر خيری كه می فرستی
|
وَاَنْ تُوَفِّرَ حَظّي مِنْ كُلِّ خَيْر اَنْزَلْتَهُ (تُنَزِّلُهُ
|
||
| an jene Güte, die Du verleist, an jeder Wohltätigkeit, die Du entfaltest, |
و هر احسانی كه می افزايی، و هر نيكويی كه منتشر می سازی
|
اَوْ اِحْسان فَضَّلْتَهُ اَوْ بِرٍّ نَشَرْتَهُ (تَنْشُرُه)
|
||
| an jeder Versorgung, die Du ausbreitest, an jeder Vergebung einer Sünde, an jeder Verhüllung eines Fehlers. |
و هر رزق و روزی كه وسيع می گردانی و هر گنه كه می بخشی و هر خطا كه بر آن پرده می كشی
|
اَوْ رِزْق بَسَطْتَهُ (تَبْسُطُهُ) اَوْ ذَنْب تَغْفِرُهُ اَوْ خَطَأ تَسْتُرُهُ
|
||
| Mein Herr, mein Herr, mein Herr, |
ای رب من، ای رب من، ای رب من
|
يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ
|
||
| mein Gott, mein Gebieter, mein Beschützer |
ای خدای من ای سيد و مولای من ای كسی كه زمام اختيارم به دست اوست
|
يا اِلهي وَسَيِّدي وَمَوْلايَ وَمالِكَ رِقّى
|
||
|
Besitzer meiner
Knechtschaft! O Er, in dessen Hand mein Schicksal liegt, O Er , der meine
Not und mein Elend kennt,
|
ای واقف از حال زار و ناتوانم ای آگه از بينوايی و وضع پريشانم
|
يا مَنْ بِيَدِهِ ناصِيَتى يا عَليماً بِضُرّى (بِفَقْرى) وَمَسْكَنَتى
|
||
| O Er, der über meine Armut und meine Bedürftigkeit kundig ist. |
ای آگاه به احتياجم و بی چيزيم
|
يا خَبيراً بِفَقْرى وَفاقَتى
|
||
|
Mein Herr, mein Herr,
mein Herr !
|
ای رب من، ای رب من، ای رب من
|
يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ
|
||
| Ich bitte Dich bei Deiner Wahrheit, Deiner Heiligkeit und den größten Deiner Eigenschaften und Namen, |
از تو درخواست می كنم به حق خودت و به ذات مقدست و بزرگترين صفات و اسماء مباركت
|
أَسْأَلُكَ بِحَقِّكَ وَقُدْسِكَ وَاَعْظَمِ صِفاتِكَ وَاَسْمائِكَ
|
||
| das Du meine Zeit in der Nacht und am Tag mit dem Gedenken an Dich ausfüllst, |
كه اوقاتم را در شب و روز به ياد خود زنده و آباد گردانی
|
اَنْ تَجْعَلَ اَوْقاتي مِنَ (فِي) اللَّيْلِ وَالنَّهارِ بِذِكْرِكَ مَعْمُورَةً
|
||
| und sie durch den Dienst für Dich verbindest, |
و به خدمتت پيوسته داری
|
وَبِخِدْمَتِكَ موْصُولَه
|
||
| und meine Werke annehmbar machst für Dich, |
و اعمالم را مقبول حضرتت فرمايی
|
وَاَعْمالى عِنْدَكَ مَقْبُولَةً
|
||
| so das alle meine Werke und Litanei eine einzige Litanei sein können |
تا كردار و گفتارم همه يك جهت و خالص برای تو باشد
|
حَتّى تَكُونَ اَعْمالي وَاَوْرادى (وَاِرادَتي) كُلُّها وِرْداً واحِداً
|
||
| meine Beschäftigung mit dem Dienst für Dich ewig. |
و زندگانی ام تا ابد در خدمت و طاعتت به کار رود
|
وَحالى فى خِدْمَتِكَ سَرْمَداً
|
||
| Mein Herr, O der, auf Den ich angewiesen bin, |
ای سيد من ای كسی كه تمام تکیه گاهم اوست
|
يا سَيِّدي يا مَنْ عَلَيْهِ مُعَوَّلي
|
||
|
O der, Dem ich meine
Zustände klage!
|
و شكايت از احوال پريشانم به حضرت اوست |
يا مَنْ اِلَيْهِ شَكَوْتُ اَحْوالی
|
||
| Mein Herr, mein Herr, mein Herr! |
ای رب من، ای رب من، ای رب من
|
يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَب
|
||
| Stärke meine Körperglieder in Deinem Dienst |
به اعضا و جوارحم برای انجام خدمتت توانایی بخش
|
قَوِّ عَلى خِدْمَتِكَ جَوارِحى
|
||
| und bekräftige mein Inneres in festen Willen |
و دلم را برای بازگشت به سویت محکم گردان
|
وَاشْدُدْ عَلَى الْعَزيمَةِ جَوانِحي
|
||
| und verleihe mir die Ernsthaftigkeit in meiner Furcht vor Dir |
ومرا در خوف و ترس از خودت کوشا ساز
|
وَهَبْ لِيَ الْجِدَّ في خَشْيَتِكَ
|
||
| und Stetigkeit in meiner Verbundensein mit dem Dienst für Dich, |
و در اتصال به خدمتت پیوسته دار
|
وَالدَّوامَ فِي الاِْتِّصالِ بِخِدْمَتِكَ
|
||
| so das ich mich leicht zu Dir bewege in den Arenen der Wetteifernden, |
تا آنكه خود را در ميدان طاعتت با پیشتازان رها کنم
|
حَتّى اَسْرَحَ اِلَيْكَ في مَيادينِ السّابِقينَ
|
||
| zu Dir eile zwischen den Herausragenden, |
و در زمره شتابندگان بسويت سرعت گیرم |
وَاُسْرِعَ اِلَيْكَ فِي الْبارِزينَ (الْمُبادِرينَ)
|
||
| und deine Nähe glühend begehre unter den glühend Begehrenden |
ودر صف مشتاقان به مقام قرب حضرتت بشتابم
|
وَاَشْتاقَ اِلى قُرْبِكَ فِي الْمُشْتاقينَ
|
||
| und mich Dir nähere, der Nähe des Aufrichtigen, |
و مانند اهل خلوص به تو نزديك گردم
|
وَاَدْنُوَ مِنْكَ دُنُوَّ الُْمخْلِصينَ
|
||
| Dich fürchte mit der Furcht jener, die absolute Gewissheit haben |
وچون يقين كنندگان از تو بترسم
|
وَاَخافَكَ مَخافَةَ الْمُوقِنينَ
|
||
|
und mich mit den
Gläubigen in Deiner Nähe sammle.
|
و با اهل ايمان در جوار رحمتت همنشين باشم
|
وَاَجْتَمِعَ فى جِوارِكَ مَعَ الْمُؤْمِنينَ
|
||
|
O Gott, wer mir Böses
will, beschließe Du es für ihn! Und wer gegen mich intrigiert, gegen den
intrigiere Du.
|
خدايا و هر كه بد مرا خواهد بر او بخواه هر كه که به نیرنگ با من برخاست به تدبیر خویش گرفتارش کن
|
اَللّهُمَّ وَمَنْ اَرادَني بِسُوء فَاَرِدْهُ وَمَنْ كادَني فَكِدْهُ
|
||
| Mache mich zu einem Deiner Diener, mit dem besten Anteil an Dir, |
و مرا در برخورداری از بهره ات در شمار بهترين بندگان خور قرار ده
|
وَاجْعَلْني مِنْ اَحْسَنِ عَبيدِكَ نَصيباً عِنْدَكَ
|
||
| zum Nächsten von ihnen in der Stellung zu Dir, zum Auserwähltesten von ihnen in der Nähe zu Dir, |
و در مـقام و مـرتـبـت، جـايـگاهم را نـزديـکتر از ايـشـان کـن و تـقرّب مـرا در پـيشـگاهت، مـخصوص تـر از آنـان قرار ده |
وَاَقْرَبِهِمْ مَنْزِلَةً مِنْكَ، وَاَخَصِّهِمْ زُلْفَةً لَدَيْكَ
|
||
| denn dies alles kann nicht erreicht werden, außer durch Deine Huld. |
و بـی گـمان چـنيـن مـقامی بـه دسـت نـيايـد مگر بـه فـضل تـو؛ |
فَاِنَّهُ لا يُنالُ ذلِكَ إلاّ بِفَضْلِكَ
|
||
| Gewähre mir großzügig bei Deiner Freigebigkeit; und wende Dich mir zu bei Deiner Gnade; |
و بخـشـش و بـزرگـواريـت را بـر مـن ارزانـی دار و بـه حق بـزرگـواريـت بـه مـن الـتـفات فـرمـا و بـه حق مـهربـانـيـت مـرا نـگه دار |
وَجُدْ لي بِجُودِكَ وَاعْطِفْ عَلَيَّ بِمَجْدِكَ وَاحْفَظْني بِرَحْمَتِكَ
|
||
| und lasse meine Zunge Deiner Gedenken ohne Unterlass und mein Herz bezaubert sein von Deiner Liebe! |
و زبـانـم را به يـاد خـود گـويـا و دلـم را بـه دوسـتی ات بـيتـاب گـردان |
وَاجْعَلْ لِسانى بِذِكْرِكَ لَهِجَاً وَقَلْبي بِحُبِّكَ مُتَيَّماً
|
||
| Sei mir gnädig durch Deine günstige Erwiderung, |
و بر من منت گذار و دعايم مستجاب فرما
|
وَمُنَّ عَلَيَّ بِحُسْنِ اِجابَتِكَ
|
||
| und habe meine Fehler auf, und vergib mir meine Versehen. |
و از لغزشم بگذر و خطايم ببخش
|
وَاَقِلْني عَثْرَتي وَاغْفِرْ زَلَّتي
|
||
| Du hast Deine Anbetung Deiner Diener vorgeschrieben, |
كه تو خود به بندگان از لطف دستور عبادت دادی
|
فَاِنَّكَ قَضَيْتَ عَلى عِبادِكَ بِعِبادَتِكَ
|
||
|
und ihnen befohlen, Dich
demütig anzuflehen, und ihnen versichert, das sie erwidert werden.
|
و امر به دعا فرمودی و اجابت را ضمانت كردی
|
وَاَمَرْتَهُمْ بِدُعائِكَ، وَضَمِنْتَ لَهُمُ الاِْجابَةَ
|
||
| So hab ich zu Dir, mein Herr, mein Gesicht gewandt |
اينك من به دعا رو بسوی تو آوردم
|
فَاِلَيْكَ يا رَبِّ نَصَبْتُ وَجْهي
|
||
|
und zu Dir mein Herr,
habe ich meine Hand ausgestreckt.
|
و دست حاجت به درگاه تو دراز كردم
|
وَاِلَيْكَ يا رَبِّ مَدَدْتُ يَدي
|
||
| So erfülle mein Gebet, in Deiner Macht, und lasse mich meine Wünsche erlangen, |
پس به عزت و جلالت قسم كه دعايم مستجاب گردان و مرا به آرزويم برسان |
فَبِعِزَّتِكَ اسْتَجِبْ لي دُعائي وَبَلِّغْني مُنايَ
|
||
| und zerstöre mir nicht meine Hoffnung, |
و از فـضـل خـود نـومـيدم مگـردان
|
وَلا تَقْطَعْ مِنْ فَضْلِكَ رَجائي
|
||
|
und erspare mir das Böse
von meinen Feinden unter den Dschinn und den Menschen.
|
و از شر دشمنانم از جن و انس كفايت فرما
|
وَاكْفِني شَرَّ الْجِنِّ وَالاِْنْسِ مِنْ اَعْدائي
|
||
|
O Er, dessen
Zufriedenheit schnell erreicht ist, vergib dem, der nichts besitzt außer
demütigem Flehen, denn Du tust , was Du willst.
|
ای كه از بندگانت بسيار زود راضی ميشوی ببخش بر بنده ای كه بجز دعا و تضرع بدرگاهت مالك چيزی نيست كه تو بر هر چه بخواهی توانایی
|
يا سَريعَ الرِّضا اِغْفِرْ لِمَنْ لا يَمْلِكُ إلاّ الدُّعاءَ فَاِنَّكَ فَعّالٌ لِما تَشاءُ
|
||
| O Er, dessen Name Heilmittel und dessen Gedenken Heilung und dessen Gehorsam Reichtum ist. |
ای آنـکه نـام او دارو و يـاد او درمـان و فـرمـانـبـرداریش تـوانـگری و بـی نــيازی اسـت |
يا مَنِ اسْمُهُ دَواءٌ وَذِكْرُهُ شِفاءٌ وَطاعَتُهُ غِنىً |
||
|
Sei gnädig zu dem, dessen
Kapital die Hoffnung und dessen Waffe Tränen sind.
|
رحـم آور بـر کـسـی که سـرمـايـه ای جـز اميـد و ســلاحی جز گريــه نـدارد |
اِرْحَمْ مَنْ رَأْسُ مالِهِ الرَّجاءُ وَسِلاحُهُ الْبُكاءُ |
||
|
O Du, dessen Segen reich
bemessen ist!
O Du Zurückweiser der Missgeschicke! |
ای بخشنده كاملترين نعمت ، ای دفع كننده هر بلاء و مصيبت
|
يا سابِـغَ النِّعَمِ، يا دافِعَ النِّقَمِ
|
||
|
O Du licht jener, die in
der Dunkelheit einsam sind! O Du Wissender, Der niemals gelehrt wurde,
|
ای نور دلهای وحشت زده در ظلمات ای عالم تعلیم ندیده
|
يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِي الظُّلَمِ يا عالِماً لا يُعَلَّمُ
|
||
|
segne Muhammad und die
Familienangehörigen Muhammads
|
بر محمد (ص) و آل محمد (ع) درود فرست
|
صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد
|
||
|
und tue mit mir, was
Deiner würdig ist. Und Gott segne Seinen Gesandten und die heiligen Imame
seiner Familie und schenke ihnen reichlich Frieden.
|
و با من آن كن كه لايق حضرت توست، و درود و رحمت خدا بر رسول گراميش و امامان با بركات از اهل بيتش و سلام و تحيت بسيار بر آن بزرگواران باد.
|
وَافْعَلْ بي ما اَنْتَ اَهْلُهُ وَصَلَّى اللهُ عَلى رَسُولِهِ وَالاَْئِمَّةِ الْمَيامينَ مِنْ آلِهِ اَهْلِهِ وَسَلَّمَ تَسْليماً كَثيرا
|
||
Copyright www.irania.eu All Rights Reserved