Mousavis Erklärung Nummer 13

Im Namen Gottes des Gnädigen des Barmherzigen

Die diesjährige Demonstration zum Ghods Tag  war im Zuge der Geschehnisse der letzten Monate zweifellos ein Höhepunkt. Es wird erwartet dass das glücklbehaftete Ergebnis dieses Tages nicht zu Gunsten einer Denkweise oder Ausrichtung zu Boden schlägt sondern ein allgemeiner Vorteil und ein Gewinn  für all jene darstellt die in diesem Land ihre Wurzel haben. Obwohl manche von ihnen aufgrund falscher Vorurteile hier und jetzt diese Gabe und Gnade nicht fühlen können.

Dieser Segen ist eine Frucht der Weitsichtigkeit des Imam (Anm. d. Übers.: Imam Khomeini). Wiederholter Male hatte er uns gesagt: Setzt die Fundamente so, dass nach euch sie niemand zerstören kann auch wenn sie es wollen. Mag sein dass wir diesem Ratschlag nicht gänzlich nachkommen konnten, aber er selbst setzte ihn in seiner Vorgangsweise um. Sämtliche Fundamente der Islamischen Republik baute er auf das Vertrauen der Menschen und bestimmte alljährlich mehrere Gelegenheiten an denen die Menschen mit ihrer aktiven Teilnahme die Bühne betreten, damit niemand im Stande ist diese Tradition umzuwerfen.

Der Ghods Tag bildet eines dieser Gelegenheiten. Mit solch einer Tradition kann man die Menschen nicht von der Bühne vertreiben. Mit solch einem Aufruf kann man nicht, ohne das erreichen und ausprägen von Gerechtigkeit im Inneren, die Ungerechtigkeit an einem ferneren Ort kritisieren. Damals hatte er diese Gelegenheit nicht nur speziell auf Palästina bezogen sondern hat ihn den Tag der Entrechteten und den Tag des Islam genannt um jede Zweifel zu zerstreuen. Heute erkennen wir den Wert der Weitsichtigkeit dieses umsorgenden Vaters durch die Präsenz von Millionen Menschen. 

Vor 30 Jahren bat unser Imam die Muslimen unter Aufrechterhaltung ihres Pluralismus und ihrer Unterschiede zusammen die Stimme zu erheben, gegen ein gemeinsames Leid welches sie alle quält. Wiesehr ähnelt diese Botschaft dem was wir heute sagen. Der Islam sagt nicht dass wir gleiches denken müssen um Einheit zu erreichen. Die Einheit zu der wir aufgerufen worden sind  implementiert  die Akzeptanz der Unterschiede, und der Ghods Tag ist der Tag an dem die Muslime die Vielfalt in ihren Ansichten akzeptieren und an die Lösung ihrer Probleme denken müssen. Aus diesem Grund  wird dieser Anlass, würde er von einer bestimmten politischen Kraft nur für sich beansprucht werden, Jahr für Jahr von seinem Glanz einbüßen; würde nicht mehr die Wirkung entfalten für die er bestimmt war, würde nicht mehr der Tag des Islam und der Tag der Entrechteten sein.

Das Ziel dieses Tages ist die verschieden Farben zu mischen und ein Bild zu zeichnen. Doch unser diesjähriger Ghods Tag war nicht so, obwohl er dafür gedacht war. Zufällig war meine Person am letzten Freitag des diesjährigen Ramadans unter einer Menschenmenge unter denen einige mir mit geballten Fäusten entgegen kamen und mir den Tod wünschten. Auf den Weg den wir zusammen beschritten verfolgte ich ihre Gesichter und sah dass ich diese mochte. Und ich sah dass unser Sieg nicht etwas ist worin jemand verliert. Wir sollten alle zusammen glücklich werden, auch wenn manche dieses Glück erst später verstehen werden.

Interessanterweise zogen diejenigen die glaubten die Verlierer der  Vorkommnisse des diesjährigen Ghods Tages zu sein den größten Nutzen. Sie haben in beeindruckender Weise gesehen dass drei Monate Gewaltanwendung nicht im kleinsten zu einer Minderung der Anwesenheit der Menschen geführt hat sondern diese noch weiter ausgebaut hat. Vielleicht würden sie, wenn es den Ghods Tag nicht gegeben hätte, ohne Wissen über ihre fehlerhafte Politik, bei nächster Gelegenheit im Monat Bahmen einen größeren Preis für ihr tun zahlen müssen, zu einer Zeit in der es für jede Verbesserung zu spät gewesen wäre.

Gewalt ist keine Lösung. Tretet ein in Frieden (Anm. d. Übers.:  heiliger Koran).  Zorn ist ein Tier der seinen Reiter zu Boden schlägt. Im Gegenzug zu den hässlichen polizeistaatlichen Aktivitäten und der andauernden provokativen Propaganda haben die Menschen das Recht zornig zu werden, doch im Recht zu sein ändert nichts an den schlimmen Folgen von Zorn. In dem Maße in der wir Geduld und Weitsicht üben werden wir in unserem Bemühen erfolg haben. Doch wenn wir uns dem Extremismus hingeben werden wir womöglich die Früchte von Wochen und monatelanger Arbeit an einem Tag oder einem Augenblick verlieren. Unser Volk hat einen besseren Umgang der Machthaber verdient da sie vernünftig und klug sind. Und klug ist derjenige der nicht nur zwischen gut und schlecht, sondern zwischen gut und besser und schlecht und schlechter unterscheiden kann.

Es gibt Besseres zu erreichen als das was wir am Ghods Tag ereicht haben, es aber auch schlechtere Situationen als die unter der wir jetzt leiden und die wir kritisieren. Vor uns haben wir kein konkretes Bild von den Folgen von strukturzerstörenden Aktivitäten. Wie es auch in dem Brief an die Quellen der Nachahmung (Anm. d. Übers.: höchste geistliche Instanz im schiitischen Islam) erwähnt wurde sind Afghanistan und der Irak zwei große Lehren an unseren Grenzen, die wir nie außer Acht lassen dürfen. Allerdings sind dies keine Lehren die uns davon abhalten unsere Rechte einzufordern, denn wir haben die Geduld und das Wissen unser Schicksaal zu verbessern ohne solch einen hohen Preis zahlen zu müssen.

Was uns auf diesem Weg erfolg bringen kann ist das Festhalten an die goldenen Parolen die wir gewählt haben. Kein Wort, das die Freundschaft und Brüderlichkeit zwischen den Menschen in Frage stellt, würde uns helfen unsere nationale Identität und Einheit herzustellen. Wir sehen einen barmherzigen Islam als Heilmittel, und das was heute von einem Teil der Machthaber unter dem Deckmantel des Islam verkauft wird erachten wird als krassem Gegenteil dazu.

Wir fordern die gänzliche Umsetzung der Verfassung und eine Rückkehr zu den moralischen Wurzeln der islamischen Revolution. Wir wollen eine islamische Republik nicht ein Wort mehr und nicht ein Wort weniger (Anm. d. Übers.: Anspielung an eine Aussage Imam Khomeinis). Wir sehen diejenigen die mit oder ohne Ausrede die Werte des Islam verlassen und aufgrund ihrer persönlichen Motive die Grundsätze der Verfassung in Frage stellen als strukturzerstörend und anarchistisch an.

Das derzeitige politische Klima im Iran ist nicht jenes welches sich die Iraner vor 30 Jahren ersehnten. Die Menschen Fragen sich nun, was hat uns davon abgehalten unsere Ziele zu erreichen und da zu landen wo wir derzeit sind. Dies ist eine grundsätzliche Frage unter der wir auch unsere derzeitigen und zukünftigen Bemühungen hinterfragen müssen. Was müssen wir unternehmen damit wir in 30 Jahren nicht wieder gezwungen sind uns diese Frage zu stellen?

Wir können dies nur dann ausschließen, wenn wir unsere politischen und gesellschaftlichen Errungenschaften an unser tägliches Leben anlehnen. Im letzten Jahrhundert erreichte unser Volk nicht wenige Errungenschaften, die jedoch alle auf Kampf basierten. Solange der Jihad und die Anstrengung anhielten waren die Errungenschaften am Leben, sobald jedoch die Menschen müde wurden oder glaubten sich zurückziehen zu müssen, verloren sie ihre Errungenschaften. Der Kampf ist heilig, jedoch nicht ewig, was ewig ist, ist das Leben.

Dies ist was wir von unseren Soldaten im achtjährigen Verteidigungskampf (Anm. d. Übers.: Krieg welcher aus dem Angriff des Iraks auf den Iran resultierte) gelernt haben. Damals waren zwei Gruppen an der Front, die eine Gruppe hat zu Kriegszeiten gekämpft und hat dann geglaubt dass es Zeit ist zu leben, Geld und Vermögen anzuhäufen, und Wolkenkratzer neben Wolkenkratzer zu bauen. Die zweite Gruppe hat die Front wegen einem tieferen Sinn aufgesucht, sie gingen nicht an die Front um zu geben sondern um etwas von dem herrlichen Ambiente zu erhalten.

Mag sein das für diejenige die damals diese Erfahrungen nicht gesammelt haben das Verdauen dieser Worte nicht leicht ist, nicht das sie nicht von sich gaben, unsere größten Helden waren von dieser Sorte, sie glaubten nicht dass sie im Gegensatz zu dem was sie bekamen sich opferten. Sie haben in den Kriegsjahren gelebt und danach den Kampf aufgenommen, einen leisen Kampf um das zu erhalten was sie gelebt haben. Wenn sie nicht gewesen wären hätten wir keine acht Jahre mit leeren Händen standhalten können.

Als bei den Wahlen eine Gruppe von ihnen mich beehrt hat und als Komitee der Kriegsveteranen  eine der aktivsten Gruppierungen der Wahlkampfteams gestellt hat, hab ich mich ruhmreich gefühlt da sie sagten sie sind zusammengekommen in der Hoffnung das Ambiente der Lebzeiten des Imam herstellen zu können. Dies hat meine Verantwortung umso mehr erhöht. Ich glaube kaum dass es im Volk jemanden gibt der sie nicht ehrt. Sie stehen genau an jenem gemeinsamen grünen Punkt der uns verbindet.

Ihrem Beispiel folgend müssen auch wir den grünen Weg der Hoffung leben. So werden auch wir die Wunder die sie erschaffen haben erfahren. Die Bedeutung des diesjährigen Ghods Tages lag darin das der neue Weg des Lebens den die Menschen gewählt haben, nicht vorläufig und kurzfristig ist. Auch wenn wir alle zu Hause gesessen wären und dennoch diese Botschaft verbreitet worden wäre, hätten wir genauso viel erreicht.

Den Grünen Weg zu leben bedeutet jeden Tag an dem wir zu Hause, am Arbeitsplatz, auf den Straßen oder woanders für unseren Unterhalt arbeiten diese Botschaft mit einer nicht zu verneinenden Stimme zu wiederholen, genauso wie unser Muslim sein, Iraner sein, und unser zeitgemäß sein wiederholt wird.

Wenn es darum geht die sozialen Netzwerke zu stärken und den Grünen Weg zu leben wird sofort gefragt wie? Genau so wie Ihr seid. Es geht nicht darum nicht vorhandene Netzwerke zu schaffen oder zu stärken, die Stärke der Menschen liegt in den sozialen Netzwerken die sich natürlich und auf Grundlage der menschlichen Neigungen bilden. Wir müssen die Bedeutung dieser Netzwerke verstehen.

Der diesjährige Ghods Tag hat gezeigt, dass dieses Netzwerk wie ein Kleinkind dass gerade gelernt hat zu gehen mit einer unglaublichen Geschwindigkeit wächst, und in Kürze lernen wird zu sprechen, volljährig wird und alle dazu bringen wird ihm gegenüber Respekt und Zuneigung zu zeigen. Unsere Aufgabe wird sein die Ideen die sich neben ihm entwickeln zu vervielfältigen und durch die Betonung der Bedeutung dieser Erscheinung es zu schützen.

Deswegen ist es keine Einladung zu etwas Neuem wenn gesagt wird dass der Grüne Weg gelebt werden muss. Sondern es geht darum Aufmerksamkeit zu schenken, dem was ihr erlebt, und dem dass unsere heutige Bewegung, im Gegensatz zu den Versprechen von Gestern, der Beginn einer Art des Lebens ist. In den Gleichstimmigkeiten, den Verbindungen, der Nachsicht, der Aufrichtigkeit, der Vernunft und der Lebensfreude die Notwendig ist um diesen Weg weiterzugehen, liegt ein Pfad der unser Leben bereichert.

Zusätzlich liegt in der Vernunft unseres Volkes eine Kraft, die dazu führt dass sie viele Qualen nicht leiden muss. Unser Volk wird nicht davon zurückschrecken ihre Rechte einzufordern, doch wenn wir das erreichte langfristig sichern wollen, müssen wir Mut und Scharfsinn miteinander kombinieren.

Nun liegt unser Land aufgrund der falschen und abenteuerlichen Außenpolitik einer Regierung die ihr aufgezwungen wurde an der Schwelle zu Krisen dessen Preis zumeist die einkommensschwache Schicht zu zahlen hat. Es mag sein dass wir leichtsinnigerweise glauben dass es ein Vorteil ist für die Grüne Bewegung mit der Logik des Kampfes vorzugehen, doch wenn wir den Grünen Weg leben wollen ist dies nicht zielführend.

Dies ist unser Land und dies ist unser Leben und es sind wir die wir uns um solche Probleme sorgen und empfindlich sein müssen. Wirtschaftsexperten haben auf Basis von Veröffentlichungen eben genau dieser Regierung festgestellt, dass dutzende Milliarden Dollar aus Exporteinnahmen in den letzen Jahren verschwunden sind und die Institutionen die dem nachgehen müssten, sind gleichgültig dem Umfang des Geldes, mit dem man mehrere Armeen ausrüsten kann,  gegenüber mit Querelen und politischen Postenschachern beschäftigt.

Von welchen dieser Institutionen erwarten wir, dass sie sich um die Qualen die sie den Menschen zugefügt haben kümmern. Wenn wir uns nicht um das was das Leben in diesem Land erschwert kümmern wird es niemand tun.  So wie die Wirtschaftexperten in Ihrer Meinungsäußerung alleine bleiben, aus Angst das ihnen dasselbe widerfährt wie den Menschen die die unmoralischen Vorkommnisse in den Gefängnissen angeprangert haben. Es gab mal eine Zeit da reichte das Verschwinden von 20.000 Dollar aus, um eine Regierung zum Sturz zu bringen, doch heute führt das verschwinden von solch horrenden Summen zu keinerlei Reaktion.

Neuerdings haben eine Gruppe von Universitätsprofessoren im Ausland in einem Brief, neben der Formulierung Ihrer Vorstellungen bezüglich des Grünen Weges, alles und jedes welches die Interessen des iranischen Volkes wahrnimmt als zielführend für diese Bewegung definiert. Aus diesem Grund haben sie empfohlen neben dem Ausdruck der Dankbarkeit an alle Völker die in den letzten Monaten dem iranischen Volk beigestanden sind, von ihnen zu wollen an keinerlei Sanktionen gegen den Iran teilzunehmen. Meine Wenigkeit unterstützt und bestätigt diese Ansicht. Denn  dies ist nicht das Sanktionieren einer Regierung sondern das Auferlegen von zusätzlichen Sorgen und Nöten auf ein Volk dass bereits durch solch krankhafte Politiker genug bestraft ist. Den Grünen Weg zu leben bedeutet dass wir uns gegen jedweiger Art von Sanktionen gegen unser Land aussprechen.

Dies ist ein Beispiel. Niemand hatte mit den Personen die diese Vorstellungen formuliert haben über die Notwendigkeit den Grünen Weg zu leben geredet. Wir alle anderen sind von Natur aus, ob wir uns dessen bewusst sind oder nicht, auf diesem Weg. Aus diesem Grund brauchen wir uns diesen Weg nicht gegenseitig einzureden, es reicht wenn wir uns dessen bewusst sind und ihn verteidigen.

Das leben geht weiter und die Person sind vergänglich. Jede Gruppe oder Gesellschaft die ihr Schicksaal an eine Person bindet wir spätestens bei der Absenz dieser Person enttäuscht und unmotiviert sein. Immer wenn die Menschen einfachen Mitstreitern  unter ihnen zu viel Aufmerksamkeit schenkten, ihnen grundlos Rechte verliehen und schließlich ihr rationales Denkvermögen den Willen dieser Mitstreiter überließen wurde den Machthungrigen Tür und Tor geöffnet , die, dieser Versuchung nicht widerstehen konnten.

Menschen die auf ihren eigenen Beinen stehen wollen und ein edles Leben führen wollen sollten bei ihren ersten Schritten, den Weg der zum Abgrund führt, meiden. Mein Geburtstag ist nicht der siebente Mehr (Anm. d. Übers.: 29.Sept, Anspielung an das Vorhaben einiger Anhänger Mousavis seinen Geburtstag zu feiern) sondern der Tag an dem ich mit euch Bekanntschaft schloss. Auch wenn ich am siebenten Mehr geboren worden wäre, ist es nicht angebracht eure Bewegung mit Personenkult zu beschmutzen. Ich hoffe dass Ihr diese Worte zu Herzen nimmt, aufgrund meiner Besorgnis und nicht einer heuchlerischen Bescheidenheit.

Euer Bruder , Mir Hossein Mousavi 

بسم الله الرحمن الرحیم

راهپیمایی روز قدس امسال در روند حوادث چند ماه گذشته بدون تردید یک نقطه عطف محسوب می‌شود. نتایجی بسیار مبارک از آنچه در این مناسبت اتفاق افتاد انتظار می‌رود که مختص به یک سلیقه و یک گرایش نیست، بلکه فضلی عام و دستاوردی برای تمام کسانی است که در این سرزمین ریشه دارند، حتی اگر برخی از آنها به خاطر پیشداوری‌های نادرست اینک و امروز نتوانند این نعمت و رحمت را لمس کنند.

این برکت، میوه دوراندیشی‌های امام بود. او بارها به ما می‌گفت بنیان‌های درست را چنان بگذارید که پس از شما اگر خواستند هم نتوانند آنها را خراب کنند. شاید ما نتوانسته باشیم حق این رهنمود را به درستی ادا کنیم، ولی او خود در سیره‌اش این‌گونه عمل می‌کرد؛ تمامی ستون‌های جمهوری اسلامی را بر پایه‌هایی از اعتماد مردم برافراشت و علاوه بر آن در هر سال چندین سنت و میعاد برای حضور عملی آنان در صحنه قرار داد، تا كسی قادر نباشد این شالوده را دیگرگون كند.

روز قدس از جمله این میعادهاست. با چنین سنتی نمی‌توان مردم را از صحنه دور کرد. با چنین دعوتی نمی‌توان بدون تامین و ترویج عدل در داخل به وقوع ستم در دور دست معترض بود. آن گاه او این مناسبت را نه فقط مختص به فلسطین، که روز مستضعفین و اسلام نامید تا کمترین شائبه‌ای باقی نگذارد. اینک ارزش اهتمام آن پدر دلسوز برای پر کردن مستمر صحنه از حضورهای میلیونی مردم معلوم می‌شود.

سی سال پیش از این امام ما از مسلمانان جهان خواست با حفظ تعدد و تفاوت‌هایشان بر روی درد مشترکی که تمامی آنان را می‌آزرد همصدا شوند. چقدر این پیام با سخن امروز ما نزدیک است؛ اسلام نگفته است برای آن که وحدت پیدا کنیم باید مثل هم بیندیشیم. آن وحدتی که ما بدان دعوت شده‌ایم در عین قبول تفاوت‌هاست و قدس روزی است كه مسلمانان باید با تحمل تنوع در دیدگاه‌های خود درمان دردهای مشترك‌شان را دنبال کنند. از این روست که اگر این مناسبت به یک پسند سیاسی تعلق یابد سال به سال شکوه خود را از دست می‌دهد؛ آثاری که برایش آرزو شده است باقی نمی‌گذارد و دیگر نمی‌تواند روز اسلام و روز مستضعفان باشد.

آرمان این روز آن است که رنگ‌های گوناگون را آمیخته با یکدیگر به صحنه بیاورد. روز قدس امسال ما این گونه نبود، اما برای چنین چیزی بود. اتفاقا اینجانب آخرین جمعه از رمضان امسال را در میان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پیشوازم آمده بودند و برایم آرزوی مرگ داشتند. در مسیر پرهیاهویی که بایکدیگر همراه شده بودیم سیمایشان را مرور می‌کردم و می‌دیدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می دیدم پیروزی ما آن چیزی نیست که در آن کسی شکست بخورد. همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنند.

از قضا آنها که از رخدادهای قدس امسال احساس شکست ‌می‌کردند بیشترین بهره را از آن بردند. آنها به واضح‌ترین شکل دریافتند که سه ماه خشونت بی‌سابقه کمترین اثری در حضور مردم به جای نگذاشته ، بلکه آن را فراگیرتر کرده است. اگر فرصت روز قدس نبود چه بسا تا چند ماه دیگر که میقات بهمن فرا برسد، آنان بی‌نتیجه و پرخطا بودن سیاست‌های خود را ملاقات نمی‌کردند و زمانی با هزینه‌های سنگین عملکرد خود روبرو می‌شدند که برای چاره‌ کردن بسیار دیر بود.

خشونت چاره ساز نیست. ادخلوا فی السلم کافه؛ همگی در مسالمت وارد شوید. خشم مرکبی است که سوار خود را به زمین می‌زند. درمقابل رفتارهای زشت امنیتی و تحریک‌های مدوام تبلیغاتی مردم حق دارند عصبانی شوند، اگرچه این حقانیت تغییری در تبعات خشم آنان ایجاد نمی‌کند. ما به اندازه‌ای که از خود صبر و خرد نشان بدهیم از کوشش‌هایمان نتیجه می‌گیریم و اگر به سوی تندروی‌های بی‌‌دلیل بلغزیم چه بسا که حاصل یک هفته و یک ماه تلاش را در یک روز و یک صحنه جا بگذاریم. مردم ما از آن رو خود را شایسته رفتارهایی مناسب‌تر از سوی حاکمان می‌بینند که هوشیار و خردمندند،‌ و خردمند کسی است که نه فقط میان خوب و بد، بلکه میان خوب و خوبتر و بد و بدتر تمیز بدهد.

خوبتر از نتایجی که در روز قدس به دست آوردیم هنوز وجود دارد، کما این که بدتر از وضعیتی که از آن رنج می‌بریم و بدان اعتراض می‌کنیم نیز هست. در پیش‌رو و در شرایط تاریخی ما تصویر روشنی از نتایج رفتارهای ساختارشکنانه نیست. همان‌گونه كه در نامه فرستاده شده برای تمامی مراجع تقلید به عرض رسید افغانستان و عراق دو عبرت بزرگ در دو سوی سرزمین ما هستند که هرگز نباید آنها را از نظر دور کنیم. البته این عبرت‌ها ما را از استیفای حقوقمان منصرف نمی‌کنند، زیرا ما آن صبوری و دانایی را داریم که بدون پرداختن چنین هزینه‌‌های سنگینی سرنوشت خود را بهبود ببخشیم.

آن چیزی که می‌تواند این هدف بزرگ را محقق کند پایبندی به شعارهای زرینی است که انتخاب کرده‌ایم. هیچ كلمه‌ای که دوستی و برادری میان مردم را تحت تاثیر قرار دهد به بازسازی هویت و وحدت ملی ما نمی‌انجامد. ما اسلام رحمانی را درمان دردهای خود می‌دانیم و آن چیزی را که اینک به نام دین از سوی بخشی از حاکمیت معرفی می‌شود پوستینی وارونه می‌بینیم.

ما خواستار اجرای بدون تنازل قانون اساسی و بازگشت جمهوری اسلامی به اصالت اخلاقی نخستینش هستیم. ما جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد را می‌خواهیم، و آنانی را ساختارشکن و هرج‌ ومرج‌ طلب می‌شناسیم که با بهانه و بی‌بهانه از موازین اسلامی عدول می‌کنند و بنا بر امیال شخصی به تعطیل اصول قانون اساسی دست می‌زنند.

فضای سیاسی امروز كشور آن چیزی نیست كه سی سال پیش از این ایرانیان آرزویش را داشتند. مردم اینك از خود می‌پرسند چه چیز ما را از رسیدن به آرمان‌هایمان بازداشت و به شرایط فعلی رساند. این سوالی اساسی است كه جا دارد درباره كوشش‌های امروز و فردای‌ ما نیز پرسیده شود. ما چه باید بكنیم تا سی سال بعد از نو با همین پرسش روبرو نشویم؟

ما تنها در صورتی به این اطمینان می‌رسیم که دستاوردهای سیاسی - اجتماعی خود را به زندگی‌های روزمره‌مان متکی کنیم. در طول یك قرن گذشته مردم ما از این قبیل دستاوردها کم نداشته‌اند، اما همه آنها متکی به مبارزه بوده است؛ تا فضای جهاد و تلاش وجود داشت این دستاوردها زنده بود و همین كه مردم خسته می‌شدند یا تصور می‌كردند باید به خانه‌هایشان بازگردند محصول از میان می‌رفت. مبارزه امری مقدس است، اما دائمی نیست. آنچه دائمی است زندگی است.

این درسی است كه ما از رزمندگان خود در هشت سال دفاع مقدس آموختیم. در آن سال‌ها دو گروه در جبهه‌های جنگ حاضر می‌شدند؛ گروه نخست ایام جنگ را مبارزه كردند و سپس به نظرشان رسید وقت زندگی كردن رسیده است؛ وقت آن كه پول روی پول بگذارند و برج روی برج بسازند. و گروه دوم كه برای معنویتی سرشارتر به جبهه می‌رفتند. آنها برای ایثار کردن عازم جبهه نمی‌شدند؛ می‌رفتند تا از فضای نورانی‌ آنجا بهره‌مند شوند.

شاید برای کسانی که آن فضا را تجربه نکرده‌اند هضم این کلمات آسان نباشد، اما واقعیت دارد. نه آن که ایثار نمی‌کردند؛ نامدارترین قهرمانان ما آنان بودند. اما درمقابل آن گوهرهایی که به دست می‌آوردند باور نداشتند که دارند از خود‌گذشتگی می‌کنند. آنها سال‌های جنگ را زندگی کردند و پس از آن مبارزه‌شان شروع شد؛ مبارزه‌ای آرام برای پاسداری از حیاتی، یا لااقل خاطره حیاتی که چشیده بودند. اگر آنها نبودند ما نمی‌توانستیم هشت سال با دستان خالی بایستیم.

در زمان انتخابات وقتی گروهی از آنان مرا مفتخر کردند و کمیته ایثارگران را به عنوان یکی از فعال‌ترین بخش‌های ستاد اینجانب شکل دادند احساس سربلندی می‌کردم و چون می‌گفتند به امید تجدید نورانیت ایام امام گردهم ‌جمع شده‌اند بار خود را به مراتب سنگین‌تر می‌دیدم. بعید می‌دانم کسی در میان ملت ما باشد که به آنان مباهات نکند. آنها درست در نقطه مشترک سبزی قرار دارند که همه ما را به یکدیگر پیوند داده است.

به تاسی از آنان ما نیز باید راه سبز امید را زندگی کنیم؛ در این صورت همان معجزه‌ای که آنان آفریدند در انتظار ما نیز هست. اهمیت روز قدس امسال در این بود که نشان داد حیات جدیدی که مردم انتخاب کرده‌اند امری گذرا و موقتی نیست. اگر همه در خانه‌هایمان نشسته بودیم و در عین حال این پیام با همین صراحت ابلاغ شده بود دستاورد ما هیچ کمتر نبود.

راه سبز را زندگی کردن یعنی هر روز و همزمان که در خانه‌هایمان و سرکارمان و در کوچه و خیابان و بر سر معیشت‌های روزمره خود هستیم این پیام با غیرقابل انکارترین ندا تکرار شود، آن گونه که مسلمان بودن و ایرانی بودن و این زمانی بودن ما تکرار می‌شود.

وقتی که سخن از تقویت شبکه‌های اجتماعی و یا زندگی کردن راه سبز می‌شود بلافاصله می‌پرسند چگونه؟ همان‌گونه که هستید. سخن از آن نیست شبکه‌های اجتماعی که وجود ندارند را شکل دهیم و قدرتمند کنیم؛ سخن از آن است كه قدرت مردم در شبکه‌های اجتماعی است که به صورت طبیعی و به هدایتی فطری درمیانشان شکل گرفته است. باید اهمیت آنها را درک کنیم.

روز قدس امسال نشان داد این شبکه همچون نوزادی که به راه افتاده باشد با سرعتی باورنکردنی در حال رشد است؛ به زودی سخن گفتن را هم آغاز می‌کند و به زودی بالغ می‌شود و همگان را به تحسین و احترام نسبت به خود وا می‌دارد. آن وظیفه‌ای كه بر عهده ما قرار دارد آن است كه با تكثیر اندیشه‌هایی كه در حوالی آن شكل می‌گیرد و با تذكر دائمی اهمیت این پدیده مبارك از آن پرستاری کنیم.

به همین ترتیب اگر گفته می‌‌شود راه سبز را باید زندگی کرد سخنی پیچیده و تازه‌ای و دعوت به امری ناشناخته نیست. بلکه توجه دادن به همان چیزی است که دارید تجربه می‌کنید، و این که حرکت امروز مردم ما به خلاف عهدهای پیشین، آغاز نوعی از زندگی است. در همصدایی‌ها و پیوندها و چشم‌پوشی‌ها و یکرنگی‌ها و هوشمندی‌ها و سرزندگی‌هایی که ادامه این مسیر مستلزم آن است حظی وجود دارد که زندگی را سرشارتر می‌کند.

علاوه بر آن در دانایی ملت ما قدرتی هست که او را از تحمل بسیاری رنج‌ها بی‌نیاز می‌کند. مردم ما برای استیفای حقوق خود از پرداختن هزینه مضایقه ندارند، زیرا بهشت را به بها دهند و نه به بهانه. اما در عین حال اگر برای نتایجی که از حرکات اجتماعی خود به دست می‌آوریم دوام می‌خواهیم باید شجاعت و فراست را به هم بیامیزیم.

اینک بر اثر سیاست خارجی غلط و ماجراجویانه دولتی که مردم ما بدان دچار شده‌اند کشور در آستانه بحران‌هایی قرار گرفته است که بیشترین خسارت آن را قشرهای محروم خواهند پرداخت. اگر با منطق مبارزه پیش می‌رفتیم شاید ساده‌انگارانه تصور می‌كردیم كه این یک امتیاز برای راه سبز ماست، اما زمانی که می‌خواهیم مسیر سبز را زندگی کنیم چنین نیست.

اینجا کشور ماست و این زندگانی ماست و این ما هستیم که باید نسبت به چنین مشکلاتی نگران باشیم و حساسیت نشان دهیم. اقتصاددانان با اتکا به آمارهای رسمی منتشر شده از سوی مراجع رسمی همین دولت ده‌ها میلیارد دلار از درآمدهای ارزی کشور را ظرف سال‌های گذشته مفقود اعلام می‌کنند و و مراجعی که باید درمقابل این امر واکنش دهند بی‌تفاوت نسبت به حجم این ارقام که می‌تواند چند ارتش را تجهیز کند در گیرودار یارکشی‌های سیاسی افتاده‌اند.

از کدامیک از آنان انتظار داریم به رنج‌هایی که بر اثر رفتارهایشان بر مردم تحمیل می‌شود اهمیت بدهند؟ اگر ما نسبت به آنچه زندگی در این خاک و بوم را مختل می‌کند حساسیت نشان ندهیم دیگری نشان نخواهد داد؛ كما این‌كه اقتصاددانان ما بیمناك از آن كه سرنوشتی شبیه به معترضین نسبت به وقوع اعمال خلاف اخلاق در زندان‌ها داشته باشند در اعتراض خود كاملا تنها هستند. زمانی مفقود شدن بیست هزار دلار درخزانه كشور برای ساقط كردن یك دولت كافی بود. اما اینك فریادهای اخطار نسبت به گم شدن چنین ارقام گزافی كمترین واكنشی بر نمی‌انگیزد.

اخیرا گروهی از اساتید ایرانی مقیم خارج در نامه‌ای ضمن تشریح برداشت خود از راه سبز امید هر چیزی که منافع ملت ایران را تامین کند هدف این جنبش معرفی کرده بودند. بر این اساس آنان توصیه می‌كردند که با سپاسگزاری از حمایت ملت‌های دیگر ظرف این چندماه از آنها بخواهیم در هیچ تحریمی بر علیه ایران شرکت نکنند. اینجانب نظر آنان را پسندیدم و بر آن صحه گذاشتم، زیرا این نه تحریم یک دولت،‌ بلکه تحمیل رنج‌های بسیار بر مردمی است که مصیبت دولتمردان مالیخولیازده برایشان کافی است. راه سبز را زندگی کردن به این معناست و ما با اعمال هرگونه تحریمی بر علیه ملت خود مخالفیم.

این یک نمونه است. کسی به کسانی که این خواسته را با ما در میان می‌گذارند از ضرورت زندگی کردن راه سبز نگفته بود. ما بقی ما نیز از این ضرورت آگاه باشیم یا نباشیم به هدایتی فطری در همین مسیر هستیم، لذا ضرورت ندارد که این شیوه را به یکدیگر تلقین کنیم؛ تنها کافی است از آن آگاه باشیم و پرستاری کنیم.

زندگی ادامه دارد و افراد موقتی هستند. هر جمعی و جماعتی كه سرنوشت خود را به بود و نبودكسان پیوند زدند سرانجام - حداقل با فقدان او - سرخورده شدند. هرگاه مردمی برای به تنی یا افرادی از همراهان عادی خود امتیازات بی‌دلیل قائل شدند سرانجام تشخیص عقلانی خود را در مقابل خواست آنان واگذار كردند و به جاه‌ طلبان مجال دادند كه در آنان طمع كنند.

مردمی كه می‌خواهند سرپای خود بایستند و حیاتی كریمانه را تجربه كنند جا دارد كه از نخستین قدم‌هایی كه به ناكامی‌‌شان می‌انجامد بابیشترین دقت‌ها پیشگیری كنند. تولد اینجانب نه هفتم مهر كه روز آشنایی با شماست. حتی اگر روز هفتم مهر به دنیا آمده بودم نیز جا نداشت حركت شما به كیش شخصیت آلوده شود. امیدوارم این كلمات مرا صمیمانه و از سر نگرانی و نه یک شكسته‌ نفسی بی‌حقیقت و تعارف‌ گونه تلقی كنید.

برادر شما - میر حسین موسوی

weitere Kulturthemen...